GPS (Global Positioning System) ili na srpskom globalni pozicioni sistem funkcioniše na sledeći način.
Kao prvo, GPS funkcioniše na otvorenom i efikasnost je kad je vidljivost neba visoka. Upravo zato ne može pravilno raditi na zakrčenim mestima gde se nalaze visoke zgrade i šume.
Umreženi sateliti šalju signale o vremenu i podatke o svojoj lokaciji do prijemnika na Zemlji. Ti signali putuju brzinom svetla. Zbog toga što su neki sateliti udaljeniji, a neki bliži prijemniku, signali iz njih stižu do prijemnika u različito vreme. Udaljenost satelita od prijemnika računa se upravo na osnovu razlike u vremenu dolaska signala. Nakon računanja udaljenosti prijemnika od minimalno četiri GPS satelita, prijemnik daje podatke o svojoj trodimenzionalnoj lokaciji. Pri tome se polazi od pretpostavke da se prijemnik nalazi negde na površini zamišljene sfere u čijem se centru nalazi satelit. Nakon toga određuje se veličina svih sfera u čijim se središtima nalazi svaki od 4 satelita. Konačno prijemnik određuje svoju poziciju kao presek svih tih sfera.
Kada računamo udaljenost od jednog od satelita, poznato je da se nalazimo na površini imaginarne sfere koja ima jednak poluprečnik kao i udaljenost od poluprečnika satelita. Kad se izračuna udaljenost od drugog satelita, dolazimo do spoznaje da se naša lokacija nalazi negde na presečnoj tački ovih dveju sfera i time se određuje dvodimenzionalna lokacija. Nakon što se uzmu u obzir mere treće i četvrte sfere, dobije se uvid u tačnu trodimenzionalnu lokaciju prijemnika.
